Ha Eva

Wat zijn we trots dat jij ambassadrice bent van HersenStrijd.

Ik las over je valpartij en hersenschudding in de Volkskrant een tijdje terug. Meteen dacht ik: deze wielrenster begrijpt hoe kwetsbaar het brein is. Misschien wil zij helpen om fietsveiligheid op de kaart te zetten. En om anderen te laten zien hoe belangrijk het is om zuinig te zijn op je hersenen.

Na een kop koffie in Maastricht wist ik genoeg. Jij stond daarvoor open.

Wat me vooral bijbleef? Jouw focus. Als prof ben je veel met jezelf en je sport bezig. Logisch. Maar juist daarom is het bijzonder dat je nu ook iets wilt terugdoen voor de maatschappij. Daar gaan we je aan houden 🙂

Tijdens ons tweede gesprek ontstond dit idee: een duocolumn. Om elkaar beter te leren kennen. En om onze werelden te verbinden.

Ik ben benieuwd: heb jij ooit overwogen om iets in de gezondheidzorg te worden? Mijn eigen wielercarrière was kort. Wielervereniging Schijndel. Tot een valpartij over een pootje van een dranghek. Daarna was het vertrouwen weg.

Op de intensive care zie ik dagelijks ernstig letsel. Toch kan ik slecht kijken naar valpartijen in het peloton. De risico’s zijn zo zichtbaar.

En toch… op 19 april heb ik meegereden met de doktersploeg in de Amstel Gold Race van 2026.  Jij hebt die dag ook de Nederlandse klassieker gefietst.

Hoe kijk jij naar risico’s in het peloton? En wanneer is het voor jou “het waard”?

Ha Marcel

De kop is eraf! Ik ben blij dat ik mag helpen dit mooie fonds onder de aandacht te brengen. De gezondheidszorg fascineert me absoluut, maar ik heb eigenlijk te veel interesses. Wat betreft studie ben ik uiteindelijk de kant van de wiskunde / data science op gegaan. Daar doe ik overigens niks mee op het moment; ik voel me bevoorrecht dat ik mijn brood kan verdienen met wielrennen. Verder houd ik enorm van de Franse taal, die ik in mijn vrije tijd en op ‘werk’ bij leer 😉

Inderdaad, wielrennen is niet zonder risico. Alleen al het trainen op de openbare weg levert soms hachelijke situaties op. Het koersen is van een heel andere orde. Vallen hoort erbij. Meestal kom je er goed vanaf, maar inmiddels heb ik er al drie keer een hersenschudding aan overgehouden. Elke keer weer vraag je je af hoe lang het herstel gaat duren, en óf je helemaal van je klachten af komt. Want die verhalen zijn er ook genoeg… Renners die moeten stoppen omdat ze hoofdpijn blijven houden zodra ze weer op de fiets stappen. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik er altijd relatief snel en volledig van hersteld ben geraakt.

Maar ook door míjn hoofd schiet het scenario van een valpartij met ernstig letsel tot gevolg zoals jij dat dagelijks ziet op de intensive care. Ik heb wel eens zó veel angst gehad in een wedstrijd dat ik dacht: “Ik stop ermee, ik rijd deze wedstrijd nog uit en dan lever ik mijn contract in.” Over het algemeen kan ik gelukkig juist genieten van de adrenaline die de risico’s met zich mee brengen. Je moet wel, anders houd je het niet vol. Voor mij blijven de risico’s het waard zo lang ik niet het gevoel heb dat ik enkel ‘pelotonvulling’ ben. Dat wil zeggen dat ik in elke wedstrijd mee het koersverloop wil kunnen bepalen. Niet per se als kanshebber op de winst, maar vooral als ‘knecht’ die een waardevolle bijdrage kan leveren aan de prestaties van mijn kopvrouwen. En dan hopelijk met winst tot gevolg!