Ha Marcel

Zoals je in onze vorige column schreef, zie je dagelijks ernstig letsel en hele zieke mensen. Je werkt in situaties waarin ‘het leven’ acuut op het spel staat. De medische beslissingen die je moet nemen kunnen het verschil betekenen tussen leven of dood. Hoe ga je om met deze verantwoordelijkheid? Levert het veel stress op? Kan me voorstellen dat je af en toe slecht slaapt. En neem je dit vervolgens mee naar huis, of lukt het je om af te schakelen? Zo ja, hoe?

Toen we een tijdje terug samen koffie dronken, vertelde je hoe vol je schema die dag was. Ik was onder de indruk; je was al om half 7 ’s ochtends patiënten aan het zien om te zorgen dat je voldoende tijd had voor al je afspraken. De nacht was kort geweest. Toch is het nodig voor je werk om altijd maar aan te staan en scherp te zijn. Hoe doe je dat?

Ik heb veel respect voor de verantwoordelijkheid die je moet dragen en het aantal uren dat je maakt. Dat je daarbuiten nog tijd en energie vindt om je in te zetten voor zo’n goede zaak is helemaal bewonderenswaardig. Ik ben benieuwd te lezen hoe je dit voor elkaar krijgt!

Ha Eva

Goed dat je je zorgen maakt om de stress en nachtrust van dokters 😊 Dat is ook precies de reden waarom we onlangs twee dagen hebben gestaakt voor betere arbeidsvoorwaarden. Dat voelde ergens ongemakkelijk — we hebben immers een prachtig vak en verdienen goed — maar uiteindelijk wil geen enkele patiënt een dokter aan het bed die oververmoeid of overbelast is. Betere arbeidsvoorwaarden zijn uiteindelijk goed voor zowel dokter als patiënt.

Ik vind mijn werk op de intensive care best zwaar. We werken dagelijks met patiënten bij wie het leven acuut op het spel staat en soms moeten beslissingen snel genomen worden. Tegelijk helpt het enorm dat je dit in een academisch ziekenhuis nooit alleen doet. We hebben veel overlegmomenten en kunnen altijd sparren met collega’s, consulenten en verpleegkundigen. Dat maakt dat je de verantwoordelijkheid samen draagt.

Natuurlijk voel ik extra spanning als er patiënten met ernstig hersenletsel binnenkomen — en dat zijn er helaas veel. Dan wil ik niets missen, alles goed afwegen en het maximale doen voor herstel. Alleen zijn hersenen en zenuwen soms weinig vergevingsgezind. Soms is extra schade voorkomen al een belangrijke winst.

Je vroeg ook hoe ik scherp blijf op drukke dagen. Dat lukt niet altijd perfect. Routine helpt, net als teamwork, koffie 😉 en proberen goed te prioriteren. En eerlijk: soms ben je gewoon moe. Wat mij helpt om af te schakelen? Fietsen naar huis. Ik kom onderweg maar liefst één viaduct en twee minibergjes tegen — genoeg om het hoofd leeg te maken. Ik zag trouwens dat jij een ‘King of the Mountain’ (KOM)-poging deed op de Camerig! Het resultaat heb ik nog niet gezien, maar moet kopvrouw Demi zich al zorgen maken voor volgend jaar bij de Amstel Gold?

Het HersenStrijd Fonds draait ondertussen op volle toeren. De sponsortocht tijdens de Amstel Gold Race en onze koffiestand onderweg hebben een prachtig bedrag opgeleverd. Geweldig om een hele groep fietsers in HersenStrijd-shirts voorbij te zien komen. En misschien nog wel belangrijker: dankzij een nieuwe redactrice zijn we tegenwoordig ook actief op Instagram — ook wij gaan met de tijd mee.

Succes in de Giro d’Italia vanaf 30 mei!!